هماکنون در حال مرور بایگانی دستهٔ ‘مهمان ناخوانده’ میباشید.
ان الله یحب التوابین
و این بار حضرتنا حافظ (ارواحنا و ارواح العالمین له فدا) به اشتباهات گذشته ی خویشتن پی برده و اعتراف نموده و اظهار ندامت و پریشانی کرده است
حافظ (قد سره العالی) بیتی را به دست خویشتن تحریر نموده و از دیار باقی برای دولت مکرمه ارسال داشته:
غرض کرشمه ی حسن است ورنه حاجت نیست
جمال دولت ِ محمود را به زلف یار
بیانیه ی حضرت اشرف مولانا رومی از دیار باقی
.
یَقولُ العَبدُ الضَّعیفُ المُحتاجُ الی رَحمَته الله تعَالی مُحمَّدُ بنُ مُحمَّدُ بن الحُسَین البلخی (به قول البروبچ مولانا الرومی) تقَبَلَ الله منهُ اجتهدتُ فی تطویل الهذه الرساله:
مدت زمان مدیدی بودستی که در برزخ همی نشستی و پیاله به پیاله می همی راندی و به صدای بلند آواز همی خواندی تا اینکه فرشته ای تیر همی خورده بر ما هلول همی نموده و با ما از ایران زمین سخن ها همی فرموده و ما برزخیان را همی مطلع نموده و لذا ما را بر آن داشت تا در باب اتفاقات اخیر از دوزخ همی نامه ای برنویسیم و بر ایرانیان همی فرستیم
کس به زیر دم خر خاری نهد *** خر نداند دفع ِ آن ، بر می جهد
برجهد ، و آن خار محکم تر زند *** عاقلی باید که خاری برکند
خر ز بهر دفع ِ خار از سوز و درد *** جفته می نداخت و صد جا زخم کرد
و همی بر نگهبانیان برنویسیم که ای شورائیان عزیز:
چو غرض آمد ، آرا پوشیده شد *** صد حجاب از دل به سوی دیده شد
چون دهد قاضی به دل رشوت قرار *** کی شناسد ظالم از مظلوم زار؟
باشد که همه شاد باشند تمت رساله فی سنه هزار و سیصد و هشتاد و شش شمسی
العبد الضعیف الفقیر المحتاج الی رحمته الربه مولانا رومی
